Anne zit tegenover me. Ze heeft pijn in haar rug, al tijden. Ik vraag waar de rugpijn precies zit en hoe de pijn nu aanvoelt. Anne wijst naar het gebied tussen haar schouderbladen en zegt: “het voelt zeurend”. Ik vraag of ze met haar aandacht bij haar rugpijn kan blijven. “Ja hoor”, zegt ze licht geïrriteerd, “ik voel het toch de hele tijd”. En ze kijkt me weer aan voor een volgende vraag die mogelijk van mij gaat komen.

Ik herhaal mijn vraag: “kan ze een tijdje met haar aandacht bij haar rugpijn verblijven?”

Weten dat je rugpijn hebt, is iets anders dan de rugpijn bewust beleven, leg ik Anne uit. Weten is besef hebben van. Beleven is een ervaring doormaken met heel je wezen, zowel geestelijk, emotioneel als lichamelijk. In het geval van Anne een pijnervaring.

Een ervaring beleven is je aandacht bewust naar de plek brengen waar iets gebeurt. De vragen, waar de rugpijn zit en hoe deze aanvoelt, zorgen ervoor dat de aandacht van Anne naar haar rugpijn gaat. Ze maakt contact met haar lichamelijke sensaties en onderwerpt haar rugpijn aan een nadere inspectie. Wat gebeurt daar eigenlijk precies? Kan ze woorden geven aan wat ze daarbij lichamelijk ervaart? En wat doet het beleven van de ervaring met haar geestelijke, emotioneel en lichamelijk?

De klacht beschrijven is een eerste stap om van weten naar beleven te gaan. Of zoals ik dat vaak in de praktijk formuleer: “om af te dalen uit het hoofd, in het lichaam”. Maar dan komt de moeilijkste stap, ook voor Anne, om te blijven bij de ervaring. Ze dacht dat verblijven bij de pijn hetzelfde was als weten dat de pijn er is. Ik zag dat haar aandacht van haar rug weer terug naar mij ging en vroeg Anne daarom nogmaals of ze bij de rugpijn kon verblijven.

Wanneer Anne een tijdje met haar aandacht bij haar rugpijn is, merkt ze dat ze zich rustiger begint te voelen. Ze realiseert zich dat de rugpijn gekoppeld is aan een gevoel van alleen zijn met haar pijn, wat ze zeer onprettig vindt. De rugpijn is er nog, maar iets in haar is veranderd. Haar ademhaling is dieper. Ze ervaart verdriet en wat meer ruimte in haar lichaam en geest, ze is iets meer oké met de pijn in haar rug. Met het gevoel van alleen zijn met haar pijn gaan we verder op de behandeltafel.

Om bij pijn te kunnen verblijven is het nodig oké te zijn met onprettige sensaties. In eerdere behandelingen heeft Anne geoefend om haar aandacht op haar ademhaling of andere neutrale sensaties te richten. Zo leerde Anne zichzelf waarnemen en ervaren, zonder een oordeel te hebben over de ervaring of de ervaring te willen veranderen of weg te willen hebben. Er ontstond langzaam een stevigheid in Anne om ervaringen te kunnen verdragen, ook de onprettige. Om niet alleen van pijn te weten, maar ook om die te kunnen beleven.

Een hardnekkige klacht vraagt aandacht en tijd om te kunnen onderzoeken wat er precies aan de hand is. Wat maakt dat de klacht niet geneest? Heb je een hardnekkige klacht en wil je graag hulp bij het onderzoeken, neem dan vrijblijvend contact met me op per e-mail of mobiel op 06-13616501.

Foto van Z S via Unsplash.

Deel deze blog via: