Zachtjes is de winter het leven binnen gegleden. De winter is niet zomaar een seizoen, het is het seizoen van leven en dood. Denk het comfort van het Westerse leven even weg. Geen warm water, geen centrale verwarming, geen supermarkt om de hoek. Het is afhankelijk van hoe streng de winter is en hoe goed de oogst eerder was of mens en dier deze fase van het jaar gaan overleven.

De winter noodzaakt om zuinig te doen met voorraden, want je weet niet hoe lang de schaarste nog gaat duren.

Niet voor niets komen levensprocessen in de winter tot stilstand. Het gras groeit niet meer, bomen staan er kaal bij, vogels laten minder van zich horen en sommige dieren houden zelfs een winterslaap. Dieren en planten verbruiken minder energie in de winter. Het levensproces verlangzaamt zich en trekt zich in het binnenste terug.

De winter beroert het leven diep van binnen.

bevroren grasveld

We mogen tegenwoordig van alle gemakken voorzien zijn, ons innerlijk beweegt nog steeds met de natuur mee. Schaarste roept onzekerheid op over het voortbestaan. Stilstand geeft een ongemakkelijk, verloren of uitzichtloos gevoel. Stilte en donker wijzen naar levenloos. Begrijpelijkerwijs is angst de emotie die bij de winter hoort volgens de Chinese filosofie.

In een mensenleven is het soms ook winter. Door de dood van een dierbare, een ongeval of ziekte, verlies van baan, huis of financiële middelen maak je een moeilijke periode door. Of gewoon zomaar, zonder directe aanleiding. Je wordt door interne of externe omstandigheden gedwongen om naar binnen te keren, om rustiger aan te doen. En in die rust herzie je je kijk op het leven. Het is de tijd voor reflectie.

Reflectieve vragen die rijzen zijn: Wat is me gebeurd? Hoe heb ik dat beleefd? Wat heb ik verloren? Wat betekent dat verlies voor mij? Wat is in de kern belangrijk voor me? Waar gaat het leven om wat mij betreft?

Een moeilijke periode roept vragen op die je niet zomaar kan beantwoorden. De antwoorden komen langzaam diep uit je binnenste naar boven. Het heeft niets te maken met wat je in het nu nodig hebt, het heeft te maken met waar je diep naar verlangt. Welk zaadje je door wilt geven, over jouw nalatenschap. Want uit de winter volgt op een dag als vanzelf de lente. Wanneer de omstandigheden gunstig zijn, komen zaden tot leven en start er een nieuwe groeicyclus. En dit.. dìt is de kracht van de winter.

De winter is tegelijkertijd de dood en drager van nieuw leven. Uit het niets ontstaat iets. In de stilte ontstaat het geluid. Uit de bewegingsloosheid ontstaat de beweging. In het donker is licht zichtbaar.

De dood van de winter vraagt je vertrouwen te hebben in de cyclus van leven en dood. En dat is een uitdaging als je een moeilijke periode doormaakt, wanneer je leven tot staand gekomen is. Het is goed en troostrijk om te onthouden, dat na leven de dood komt en na de dood leven. Dit is een cyclische wet. Groei is onherroepelijk verbonden aan verval. Er moet eerst iets sterven, opdat het opnieuw geboren kan worden en verder groeit. Als je op dit principe kan vertrouwen, wordt de winter opeens ook warm en geruststellend op zijn eigen manier.

Een hardnekkige klacht kan soms een innerlijke winter uitlokken. De klacht kan vergezeld gaan met een gevoel van uitzichtloosheid en niet meer te weten hoe verder te moeten. Kennis en kunde over wat nodig is om de innerlijke winter te doorleven is dan handig. Geïnteresseerd? Neem dan vrijblijvend contact op via 06-13616501 of e-mail.

Deel deze blog via: