Michel zit naast een bergbeekje in de zon te genieten van alles wat hij ziet, hoort en voelt om zich heen. De zon voelt aangenaam warm op zijn huid. Het geluid van het kabbelende water geeft hem een rustig gevoel. De vogels en insecten die hij hoort verlevendigen de omgeving. Dit is de plek waar hij het liefst vertoeft. Op een berg, dichtbij de zon, in lucht die droog en zuiver is. Daar is hij gelukkig.

Dan neem ik je mee naar de situatie die Michel het ergste vreest. Dat is een situatie waarin zijn handelen wordt afgekeurd of erger nog, belachelijk gemaakt. Zodra Michel afkeuring ervaart, krimpt hij ineen en komt hij in een duister terecht. Wat volgt, is een kluwen van gesprekken in zichzelf die leiden tot een totale soep in zijn hoofd. Michel is dan de weg even helemaal kwijt. Soms duurt het dagen voordat hij weer uit zo’n situatie kan stappen en zich weer een beetje oké voelt.

Beide situaties zijn twee kanten van dezelfde medaille. In de eerste situatie is het licht, in de tweede is het donker. De eerste situatie vindt Michel fijn, de tweede naar. Beide gevoelens van Michel, fijn en naar, komen voort uit dezelfde bron, zijn geest. De labels fijn en naar, die zijn geest aan de situaties hangt, bepalen dat hij de fijne situatie zo lang mogelijk wil vasthouden en de nare situatie wil wegduwen of zelfs voorkomen.

Het is onze voor- of afkeur die ervoor zorgt aan welke kant van de medaille we zitten, met andere woorden hoe we de wereld om ons heen en onszelf beleven.

Michel zou het prettiger vinden om niet meer zo door situaties of mensen uit evenwicht te raken. Om wat stabieler en gelukkiger te zijn in het dagelijkse leven. Niet door in zijn eentje boven op een zonovergoten berg te blijven zitten, maar in het contact met de mensen om hem heen, ook als zij een andere mening hebben.

Michel heeft in de behandelingen geleerd om waar te nemen wat er van binnen bij hem gebeurt, in zijn lichaam en hoofd. Eerst in situaties wanneer hij zich oké voelde, later wanneer hij pijn van bijvoorbeeld afwijzing ervaarde. Door waar te nemen van wat er van binnen bij hem gebeurt, ontstaat enige afstand tot datgene waarop Michel focust. Hij valt niet volledig meer samen met de pijn. Hierdoor is het makkelijker om toe te laten wat er precies gebeurt.

Waarnemen is aanwezig zijn zonder iets te doen, zonder te handelen. Door waar te nemen, neem je dat wat je gewaar bent in je op. Je verbindt je ermee. Tegelijkertijd ontstaat enige afstand tot datgene waar je op focust. Het resultaat is dat er ruimte komt om je eigen ervaringen te beleven zonder ze te bestempelen als fijn of naar. Hierdoor word je minder naar één kant van de medaille getrokken. Je blijft daardoor meer in het midden, meer in balans.

Wil jij net als Michel minder uit balans gebracht worden door mensen of omstandigheden? Mail me vrijblijvend de situatie waar je moeite mee hebt en je ontvangt een gratis tip om mee aan de gang te gaan.

Deel deze blog via: